Nie możliwe.. : 17

Otwieram oczy. Rozglądam się, obok widzę śpiącego jeszcze Kacpra. Zauważyłam również jakiś cień.

-Nikoś? -Zapytałam.

-Lili! Wstałaś, ja nie chciałem cię budzić. -Odpowiedział Nikodem.

-Dobrze. 

Wstałam powoli z łóżka i podeszłam do chłopca biorąc go na ręce.

-To jak, jadłeś śniadanie? -Zapytałam.

-Nie. Kacper zawsze mi robi. -Odpowiedział uśmiechnięty.

-No to dziś ja zrobię Ci śniadanie. Na co masz ochotę?

-Nie wiem, Kacper zawsze robi mi płatki.

-Dobrze.

Rozglądałam się po kuchni. 

-Dobra.

Wyjęłam z szafki wszystko co powinno mi się przydać. Zrobiłam śniadanie małemu.

-Smacznego. -Powiedziałam podając Nikodemowi talerz.

-Dziękuję. -Odpowiedział zadowolony.

Sama zrobiłam sobie herbatę i usiadłam na przeciw Nikosia. Wpatrzona w jego szczęśliwe oczy. Cóż, kiedyś zapewne też taka była. Szczęśliwa z różnych powodów. Dziś. A dziś ciężko jest mi  cieszyć się czymkolwiek. Coraz mniej się uśmiecham, choć czasem muszę. Czuję się dziwnie, każdego dnia zakładając maskę, szczęśliwej i pogodnej dziewczyny. Muszę , bo po co mam ranić innych swoim płaczem, choć zastanawia mnie jeszcze kogo ja interesuję nie licząc Kacpra i Klaudii. Klaudia! Szybko pobiegłam do pokoju p o telefon,

-No nieźle. 13 połączeń i 36 wiadomości. Ona mnie zabije -Mówiłam sama do siebie.

-Ale że kto? -Powiedział Nagle Kacper.

-Hej, nie śpisz? -Spojrzałam na Kacpra.

-Nie, więc o kogo chodzi? 

-Klaudia. 

-No to po Tobie. Nikodem Cię obudził? 

-Nie, sama. Zrobiłam mu śniadanie, jest w kuchni. Kacper, ja pójdę do Klaudii

-Dobra, ale wróć do mnie później. 

-Pewnie.

Pocałowałam Kacpra w policzek zabrałam kurtkę i pobiegłam. Idąc ulicą zobaczyłam Basie.-Zaraz się zacznie. -pomyślałam. Szłam dalej przed siebie. Będąc bliżej Basi zobaczyłam że płacze. Może i jej nienawidzę ale trudno. Podeszłam bliżej,

-Hej, co jest? -Zapytałam.

-Nie twój interes, spadaj! -Odpowiedziała Basia.

Trudno, idąc w zaparte wciąż pytałam.

-Co jest? Pomogę.. 

-Ty? przecież Ty mnie nienawidzisz! Zresztą, tyle Ci zrobiłam, nie dziwię Ci się.

-Wiem.

-No.

-Więc co jest? -Nalegałam wciąż.

-Filip.

-Boże!

-No właśnie, chciał...

-No??

-Chciał zaciągnąć mnie do łóżka. Wiem że go nienawidziłaś i w ogóle  on mówił że go kochałaś. Miałam nadzieję ze zrobię Ci na złość tym jak będę się z nim spotykać. Zresztą, po co ja ci to mówię!

-Basia, ale nic nie było tak? 

-Nie. Lili, przepraszam. Tyle między nami się działo! Byłyśmy przyjaciółkami.. Zepsułam wszystko. 

-Już Ok -Przytuliłam Ją. -Muszę znaleźć sobie nowego wroga. -Roześmiałam się równo z Basią.

-Fakt. -Odpowiedziała.

-Wracaj do domu, ja muszę lecieć.

-Dobrze, dzięki -Odrzekła Basia.

Szybko pobiegłam do domu Klaudii, po drodze myślałam nad tym co jej powiedzieć. Stanęłam przed jej drzwiami i zapukałam. Czekając kilka minut znów zapukałam.

-Nie ma jej..

Odeszłam. Nagle ktoś otworzył. 

-Lili, Klaudii nie ma. -powiedziała Mama Klaudii.

-Dobrze, kiedy będzie?

-Tego nie wiem. 

-Dziękuję.

Idąc ulicą zobaczyłam szczeniaka.

-Boże!

Podbiegłam i wzięłam go na ręce. Mokry, wystraszony i głodny.

-Kto mógł Ci to zrobić?

Spojrzałam mu w smutne oczka. Oczy powiedzą Ci wszystko... Był przerażona, widać po oczkach.. 

JDabrowsky ?! : 16

.. Ten uśmiech chyba oznacza to że chce bym została. Uśmiechnęłam się i spojrzałam na Nikodema.
-Wiesz mały, jeżeli Twój brat się zgodzi, to być może! -Powiedziałam do chłopca.
-Pewnie że się zgodzi, przecież młodszemu bratu nie odmówię! - Powiedział szczęśliwy Kacper.
Nagle Nikodem złapał mnie za rękę.
-Lili chodź! Pokaże Ci coś. -Powiedział Nikodem zachwycony.
-Spokojnie Nikoś. -Powiedziałam do małego.
Spojrzałam na Kacpra, stoi oparty o ścianę, uśmiechnęłam się. Odwzajemnił to i wzruszył ramionami. Chłopiec zaprowadził mnie do swojego pokoju podając mi książkę.
-Dostałem książkę od Kacpra, przeczytasz  mi?-Zapytał Nikoś.
Spojrzał na mnie, te jego niewinne oczy, nie mogę odmówić.
-Pewnie, siadaj. -Odpowiedziałam
Zaczęłam czytać. Po kilku minutach spojrzałam na Nikodema który zasnął. Odłożyłam książkę, okryłam go kołderka i delikatnie pocałowałam w czoło szepcząc
-Dobranoc.
Cicho wyszłam z pokoju i zamknęłam drzwi. Wychodząc z pokoju Kacper złapał mnie delikatnie za rękę.
-Jesteś urocza. -Powiedział całując mnie w policzek. -Głodna jesteś? -Zapytał.
-Nie, dzięki.-Odpowiedziałam.
-Ta, jasne. -Powiedział Kacper.
Chwycił mnie za rękę i zabrał do kuchni.
-Jeżeli myślisz że coś jem to się mylisz! -Informowałam Kacpra.
-Nie marudź. -Odpowiedział Kacper i wziął się do roboty.
-Nie słuchasz mnie znów. Pf!
Kacper spojrzał na mnie i dalej robił kanapki. Wyszłam z kuchni.
-Lili wracaj! zaraz będzie gotowe! -Zawołał Kacper.
Trzymałam się tego co powiedziałam więc zignorowałam. Udałam się do pokoju Kacpra, miał włączonego laptopa więc korzystając z okazji postanowiłam zerknąć. Zaczęłam przeglądać więc co ciekawego tam jest. Nagle coś przyciągnęło moją uwagę... JDabrowsky.
-Kto to ? -Zapytałam sama siebie.
Nie czekając postanowiłam sprawdzić. Youtuber, nagrywa jakieś gry.
-Nie dla mnie... -Stwierdziłam.
Jednak nie mogłam się powstrzymać i obejrzałam pierwszy odcinek, drugi.
-Lili wracaj tu! -Zawołał nagle Kacper.
Szybko pobiegłam do Kuchni.
-Kacper! Kto to JDabrowsky i dlaczego mi o nim nie powiedziałeś?! -Powiedziałam do Kacpra.
-Jasiek jest youtuberem, a dlaczego nie wiesz? Może dlatego że Ciebie nie interesują takie rzeczy? -Odpowiedział Kacper.
-Nie interesują?! Coś ty! To będzie mój mąż. -Poinformowałam żartobliwie Kacpra.
-Mąż? Znasz go jakieś 20 minut. Zresztą On nie wie że istniejesz. -Powiedział Kacper siadając do stołu.
-Może i nie wie, ale już wkrótce się dowie! Haha-Roześmiałam się głośno.
-Dobra dobra, siadaj zrobiłem kolację. -powiedział Kacper.
-Nie jestem głodna, naprawdę-Odpowiedziałam.
-Dobra, ale siadaj ze mną.
-Okej.
Usiadłam do stołu, zaczęłam rozmyślać na temat Jasia. Wciągnęło mnie to i to ostro!.
-Jesteś tu ? -Zapytał po pewnym czasie Kacper.
-Jestem, jestem, dlaczego miało by mnie nie być? -Zapytałam
-Bujasz w obłokach Lili -Powiedział Lili.
-Ehh... -Westchnęłam
Widząc że Kacper skończył kolację udałam się do jego pokoju i usiadłam na łóżku, po chwili pojawił się Kacper.
-To może jakiś film? -Zaproponował.
-Pewnie - Odpowiedziałam
Kacper włączył "Szkołę Uczuć". Romantycznie! Usiadł obok i objął mnie delikatnie. Po kilku minutach rozmyślania o nowo "poznanej" osobie zasnęłam wtulona w Kacpra...