Nie możliwe.. : 17

Otwieram oczy. Rozglądam się, obok widzę śpiącego jeszcze Kacpra. Zauważyłam również jakiś cień.

-Nikoś? -Zapytałam.

-Lili! Wstałaś, ja nie chciałem cię budzić. -Odpowiedział Nikodem.

-Dobrze. 

Wstałam powoli z łóżka i podeszłam do chłopca biorąc go na ręce.

-To jak, jadłeś śniadanie? -Zapytałam.

-Nie. Kacper zawsze mi robi. -Odpowiedział uśmiechnięty.

-No to dziś ja zrobię Ci śniadanie. Na co masz ochotę?

-Nie wiem, Kacper zawsze robi mi płatki.

-Dobrze.

Rozglądałam się po kuchni. 

-Dobra.

Wyjęłam z szafki wszystko co powinno mi się przydać. Zrobiłam śniadanie małemu.

-Smacznego. -Powiedziałam podając Nikodemowi talerz.

-Dziękuję. -Odpowiedział zadowolony.

Sama zrobiłam sobie herbatę i usiadłam na przeciw Nikosia. Wpatrzona w jego szczęśliwe oczy. Cóż, kiedyś zapewne też taka była. Szczęśliwa z różnych powodów. Dziś. A dziś ciężko jest mi  cieszyć się czymkolwiek. Coraz mniej się uśmiecham, choć czasem muszę. Czuję się dziwnie, każdego dnia zakładając maskę, szczęśliwej i pogodnej dziewczyny. Muszę , bo po co mam ranić innych swoim płaczem, choć zastanawia mnie jeszcze kogo ja interesuję nie licząc Kacpra i Klaudii. Klaudia! Szybko pobiegłam do pokoju p o telefon,

-No nieźle. 13 połączeń i 36 wiadomości. Ona mnie zabije -Mówiłam sama do siebie.

-Ale że kto? -Powiedział Nagle Kacper.

-Hej, nie śpisz? -Spojrzałam na Kacpra.

-Nie, więc o kogo chodzi? 

-Klaudia. 

-No to po Tobie. Nikodem Cię obudził? 

-Nie, sama. Zrobiłam mu śniadanie, jest w kuchni. Kacper, ja pójdę do Klaudii

-Dobra, ale wróć do mnie później. 

-Pewnie.

Pocałowałam Kacpra w policzek zabrałam kurtkę i pobiegłam. Idąc ulicą zobaczyłam Basie.-Zaraz się zacznie. -pomyślałam. Szłam dalej przed siebie. Będąc bliżej Basi zobaczyłam że płacze. Może i jej nienawidzę ale trudno. Podeszłam bliżej,

-Hej, co jest? -Zapytałam.

-Nie twój interes, spadaj! -Odpowiedziała Basia.

Trudno, idąc w zaparte wciąż pytałam.

-Co jest? Pomogę.. 

-Ty? przecież Ty mnie nienawidzisz! Zresztą, tyle Ci zrobiłam, nie dziwię Ci się.

-Wiem.

-No.

-Więc co jest? -Nalegałam wciąż.

-Filip.

-Boże!

-No właśnie, chciał...

-No??

-Chciał zaciągnąć mnie do łóżka. Wiem że go nienawidziłaś i w ogóle  on mówił że go kochałaś. Miałam nadzieję ze zrobię Ci na złość tym jak będę się z nim spotykać. Zresztą, po co ja ci to mówię!

-Basia, ale nic nie było tak? 

-Nie. Lili, przepraszam. Tyle między nami się działo! Byłyśmy przyjaciółkami.. Zepsułam wszystko. 

-Już Ok -Przytuliłam Ją. -Muszę znaleźć sobie nowego wroga. -Roześmiałam się równo z Basią.

-Fakt. -Odpowiedziała.

-Wracaj do domu, ja muszę lecieć.

-Dobrze, dzięki -Odrzekła Basia.

Szybko pobiegłam do domu Klaudii, po drodze myślałam nad tym co jej powiedzieć. Stanęłam przed jej drzwiami i zapukałam. Czekając kilka minut znów zapukałam.

-Nie ma jej..

Odeszłam. Nagle ktoś otworzył. 

-Lili, Klaudii nie ma. -powiedziała Mama Klaudii.

-Dobrze, kiedy będzie?

-Tego nie wiem. 

-Dziękuję.

Idąc ulicą zobaczyłam szczeniaka.

-Boże!

Podbiegłam i wzięłam go na ręce. Mokry, wystraszony i głodny.

-Kto mógł Ci to zrobić?

Spojrzałam mu w smutne oczka. Oczy powiedzą Ci wszystko... Był przerażona, widać po oczkach..