Stanowimy jedność? : 25

I powietrzu unosił się zapach pięknych perfum Janka. Zamknęłam oczy, pierwsze co się ujawniło to uśmiech Jasia. Chyba to był błąd, po zrobieniu dwóch kroków przewróciłam się.
-Haha, co ty chodzić nie potrafisz mordko? -Roześmiał się Janek.
-No ha ha ha bardzo śmieszne. -Zaśmiałam się ironicznie.
-Oj no wiesz..  - Mówił wciąż Jaś próbujący nie roześmiać się.-Wstawaj. -Powiedział podając mi rękę.
Uśmiechnęłam się i chwyciłam go za rękę pociągając mocno do siebie. Jaś upadł prosto na mnie, spojrzał mi prosto w oczy i powiedział półszeptem.
-Z bliska masz jeszcze piękniejsze oczy niż myślałam. -Mówił zbliżając swoją twarz do mojej.
Nagle moje serce przyśpieszyło. Zaczęłam szybciej oddychać. Poczułam oddech Janka na swojej twarzy.
-No nieźle . -Powiedział Kacper.
-Co Ty tu robisz?! -Zawołałam zdenerwowana.
-I znów się nie udało.. -Powiedział cicho zawiedziony Jaś.
Spojrzałam na niego zdziwiona, Jaś odwrócił spojrzenie. Wstałam. Kacper podszedł i objął mnie, szybko go odepchnęłam.
-Czego szukasz ? -Zapytałam.
-Kłopotów jak widać. -Powiedział Karol który zmierzał w naszą stronę.
-Kolejny ? -Zapytał Kacper. -Puszczalska.
Odwróciłam się nic nie mówiąc.
-Puszczalska! -Zawołał Kacper raz jeszcze.
-Przesadziłeś gościu. -Powiedział Jaś.
Janek ruszył z pięściami w stronę Kacpra. Jan uderzył Kacpra w twarz, Kacper pod wpływem siły Jasia upadł na ziemie z zakrwawioną twarzą.
-Boże! -Zawołałam.
Janek spojrzał na mnie.
-Lili przepraszam! Nie mogłem słuchać jak ten idiota obraża moją księżniczkę. - Usprawiedliwiał się Jaś.
Spojrzałam na Kacpra.
-Cierp. -Powiedziałam do leżącego na ziemi chłopaka.
Odwróciłam się i odeszłam. Karol udał się za mną.
-Mama, znaczy toja ciocia pytała czy wracasz do domu? martwiła się. -Mówił Karol.
-Ona zostaje u mnie. -Powiedział Jaś nie dopuszczając mnie do słowa.
Uśmiechnęłam się do Karola. Odszedł, Janek spojrzał na mnie.
-Chodź do domu. -Powiedział.
Przytaknęłam. Będąc pod domem Jasia powiedziałam.
-Nie musiałeś już udawać że coś do mnie czujesz. Danie mu w mordę wystarczyło.
-Nie udawałem -Powiedział cicho.
Janek wszedł do domu. Udałam się za nim.
Przecież ja go nie mogę kochać, on mnie też nie! Jak to ? ale... On może mieć każdą. Jest wspaniały. Jest kimś, ma tyle wiernych fanek, czy on do mnie coś czuje? Nie, nie! Lili idiotko skończ wymyślać..
-Idź do mojego pokoju. -Powiedział Jaś.
Bez słowa udałam się do pokoju, usiadłam na łóżku. Po chwili przyszedł Janek. Usiadł obok mnie. Siedzieliśmy bez słowa.
-Jak to nie udawałeś? -Powiedziałam łamiącym się głosem. Starałam się nie płakać.
-Nie płacz. -Mówił Jaś który wiedział już że znów jest coś nie tak.
-Przepraszam jestem okropna, tylko płacze. -Odparłam.
-Cudownie się śmiejesz, kocham gdy się śmiejesz. Tak wiem dopiero co znów się spotkaliśmy. Lili może miałem kilka lat ale byłas moją pierwszą miłością. Stanowimy jedność, czy ty tak nie uważasz. ? -Powiedział Jan.
-Nie wiem co uważam, co myślę, co czuję, powtarzałam sobie ciągle że nie mogę się w Tobie zakochać. Janku! Nie mogę! Nie mogę a to zrobiłam, przepraszam. Ty jesteś kimś! Ja jestem nikim.
-Nawet tak nie mów. Koniec tematu, kochasz mnie, a ja też coś do ciebie poczułem. Rozumiem nie chcesz mnie. -Powiedział Janek.
Wstałam i podeszłam do drzwi, nagle Jaś złapał mnie za rękę.
-Nie idziesz. -Powiedział.
Spojrzałam na niego. Już trochę ochłonęłam. Nie rozpłakałam się za bardzo. Janek zaczął robić głupie miny typu 'Mina pedofila'
-Co ty robisz? -Powiedziałam uśmiechając się.
-Wiesz co rymuje się z Janek? -Zapytał.
-No?
-Gwałt. -Roześmiał się.
Spojrzałam na niego wielkimi oczami.
-Oj mordo! -Podszedł do mnie i chwycił mnie za biodra.-Wiem ze nie chcesz, ale ja chcę, a ja dostaję to czego chcę.- Powiedział Jaś całując mnie w usta.
Jego usta były tak delikatne, miękkie i słodkie. Pierwszy raz tak się czułam, nawet przy Kacprze nie czułam czegoś takiego.
Co to może znaczyć?